Met een boekje stevig omklemd zit Steven te tekenen op de trappen van Dok Noord in de Gentse haven. Achter hem verrijst straks een modern appartementsblok. De graffiti en prachtige streetart schuiven dan opnieuw wat verder op richting een andere buitenhoek van Gent. Steven is graag omringd door tekeningen, grijnst dat tekenen iets is als naar het toilet gaan. Af en toe moet het eruit. Het is geen toeval dat we hier afspreken. Niet alleen zijn we vlak bij zijn huis, maar als kind zat hij ook vaak aan de vaart, van Roeselare meer bepaald. "Mijn ouders hadden het niet echt door dat ik er wel heel lang over deed van school naar huis en omgekeerd. Ik had een plekje voor mezelf nodig, zoals kinderen op een bepaalde leeftijd ook een kamp bouwen. Als puber wilde ik een plek waar ik kon tekenen zonder lastiggevallen te worden, zonder vragen over mijn huiswerk, de scouts of wat dan ook. Ik heb er zelfs ooit een schetsboek in het water laten vallen."
...