Vroeger stond dicht bij de plek waar ik bovenstaande foto maakte ook een telefooncel. Een woordje uitleg voor de jongeren onder ons, geboren in de jaren negentig: dat was een hokje - al dan niet met een deur - waarin een telefoon met, jawel, drukknoppen hing. Je haalde de hoorn van de haak, stak muntstukken in een gleuf (vurig hopend dat ze er niet meteen weer zouden uitvallen) en vormde het nummer van degene die je wilde bellen. Merkte je dat je niet lang genoeg zou kunnen praten, dan stopte je tijdens je gesprek tijdig extra muntstukken in de gleuf. Jazeker, jongens en meisjes, zo ging dat eraan toe in de tijd dat de ...