"De dag dat het zielig wordt, stop ik ermee"

17/03/17 om 08:00 - Bijgewerkt op 16/03/17 om 13:00

Eigenlijk is hij niet zo gek op zand, bekent Luc Caals tijdens onze strandwandeling. Op het strand zal je hem dan ook zelden vinden, maar toch is zijn leven onlosmakelijk met de kust verbonden. Van die eerste regenvakantie in een sous-sol over de moeilijke beginjaren in Bredene Palace tot de successen in Blankenberge, waar het Colisée op vandaag zijn tweede thuis is. "Ik ben een gelukkig mens."

Met Luc Caals door Blankenberge wandelen, is een belevenis op zich. Iedereen die ook maar een blik van herkenning in zijn richting werpt, begroet hij met een welgemeende goeiendag. "Mijn vrouw weet dat ik makkelijk een uur weg kan zitten als ik naar de bakker ga", lacht Luc. "En hij geeft meteen ook toe: er valt niet naast hem te kijken. 'Ja, het is hem zunne...' Ik hoor het vaak van ouders, die me vreemd genoeg vooral herkennen als Kabouter Smul. Ik kan het ook niet maken om géén goeiendag te zeggen tegen de mensen, dit is mijn publiek, hé." En zo zijn we meteen bij zijn werk beland. Het valt op: bij alles wat Luc doet of zegt, blijven zijn zaalshows in zijn achterhoofd hangen. Bijna als een mantra somt hij zijn agenda voor dit jaar op, gaande van De Collega's over De Wijkagent tot De Bolle en de Beautiful met Ron Moss. In het najaar staan een fanreis naar Portugal én zijn monoloog De tranen van een clown op het programma. Dat laatste vindt hij spannend. "Ze steken me graag in een vakje, wat eigenlijk op zich al moeilijk is. Mensen zijn altijd verwonderd als ik iets anders doe dan comedy, maar ik ben komiek, zanger én acteur."
...

Verder lezen?

Lees elke maand gratis 4 artikelen

Ik registreer mij Ik ben al geregistreerd
of

KW-abonnees hebben onbeperkt toegang tot alle artikelen van KW

Ik neem een abonnement Ik ben al abonnee