Ann De Craemer
Ann De Craemer
Schrijfster
Opinie

27/04/18 om 07:10 - Bijgewerkt op 26/04/18 om 17:12

Verlaten, en toch nooit alleen

Schrijfster Ann De Craemer gunt ons maandelijks een blik in haar ziel...

Verlaten, en toch nooit alleen

'Heb je een nieuwe hobby?' Het is een vraag die ik sinds een tweetal maanden vaak te horen krijg van mensen die me volgen op Facebook of Instagram. Ik antwoord meestal van 'ja', hoewel ik een hekel heb aan het woord 'hobby'.

'Hobby' geeft mij het gevoel dat het gaat om iets waarmee je de tijd doodt. In die zin heb ik geen hobby's: de dingen die mij, naast mijn werk als auteur, het meest boeien, doe ik niet omdat ik me anders zou vervelen. Ik máák er tijd voor. Het woord hobby klinkt te vrijblijvend. Geef mij maar 'passie'.

Delen

Ik antwoord meestal van 'ja', hoewel ik een hekel heb aan het woord 'hobby'

Daarom: jawel, ik heb er een nieuwe passie bij. Het woord ervoor alleen al vind ik prachtig: urbex, of urbexfotografie. 'Urbex' is een samentrekking van de Engelse woorden 'urban' en 'exploring' en betekent dat je op pad gaat om verlaten gebouwen op de gevoelige plaat vast te leggen. Een 'explorer' wordt ook wel vertaald als een ontdekkingsreiziger, en zo voel ik me ook sinds ik een 'urbexer' ben. Ik ontdek plekken waar mensen soms jarenlang geen voet hebben gezet. Het geeft me telkens weer een adrenalineshot van jewelste.

Het begon allemaal in mijn eigen stad Tielt. Toen ik te horen kreeg dat het co-housingproject aan het slotklooster in onze stad niet zou doorgaan en ik de logische conclusie trok dat het gebouw waarschijnlijk spoedig zal gesloopt worden, wilde ik er absoluut naartoe. Een kameraad die betrokken was bij het cohousingproject gaf me de sleutels van het slotklooster.

Delen

Ik ontdek plekken waar mensen soms jarenlang geen voet hebben gezet

Voor het eerst betrad ik een leegstaand gebouw waar de zielen van de mensen die er hadden gewoond nog rondzweefden en de sporen van hun levens nog op elke vierkante mater zichtbaar waren. Het was magisch. Ik deelde mijn foto's op Facebook en Instagram en kreeg de ene enthousiaste reactie na de andere.

Een vriend die ook amateurfotograaf is, vertelde me dat er een term bestaat voor wat ik met zoveel overgave had gedaan: urbexfotografie, iets waar mensen over de hele wereld mee bezig zijn. Hoe meer ik over de urbexwereld hoorde, hoe spannender ik het vond. Een nieuwe passie was geboren.

Bijna elk weekend ga ik nu op urbexpad. Telkens slaat mijn hart sneller wanneer ik een plek betreed waar mensen hebben geleefd, gewerkt, liefgehad, ruziegemaakt of soms zelfs zijn gestorven. Op urbexlocaties ben je verlaten, maar ik voel me er nooit alleen: in de kleinste details zie ik de aanwezigheid van mensen die er voor mij hebben gelopen, en ik vind het bijna een voorrecht die sporen in mijn lens te vangen.

'Komt daar een carrièreswitch van?', vragen mensen me nu. Nee, helemaal niet. Schrijven blijft mijn grootste liefde. Maar eigenlijk heeft urbexfotografie veel gemeenschappelijk met schrijven: je roept een wereld op die daarvoor onzichtbaar was. Die wereld met anderen kunnen delen: een geweldiger hobby; sorry, passie, die bestaat er voor mij niet.

Meer nieuws uit

Nieuwsbrief

Ontvang dagelijks twee updates in uw mailbox met het belangrijkste nieuws uit West-Vlaanderen, aangeboden door de redactie van KW!