VIDEOBLOG De Literaire Zomer van Lara Taveirne (1)

01/07/14 om 15:19 - Bijgewerkt op 08/10/15 om 09:20

Bron: Kw

Het is zomer. Een tijd waarin liefde zich meer dan ooit manifesteert. Niet alleen de schone, grootse liefde, maar ook die met grijze zones, leegtes, een alles verterende of onderzoekende liefde. De Brugse schrijfster Lara Taveirne laat je via haar poëzie en proza binnenkijken in haar gedachten, en dat elke week, een hele zomer lang. Hier, op kw.be.

VIDEOBLOG De Literaire Zomer van Lara Taveirne (1)

© Lieven Mathys


Vleugels van kiekendraad

over imaginaire liefde

Op CM-kamp had ik Romeo and Juliet mee.

Een klein boekje dat ik op de rommelmarkt had gescoord.

Om te lezen tijdens de middagpauze.

En in mijn rugzak zat een witte jurk.

Een hele lange.

En vleugels. Dat ook.

Gemaakt met een restje kiekendraad.

Bergtocht na bergtocht

en ook tijdens het aanschuiven met een plateautje langs pureepatatjes en uit elkaar vallende boontjes en vlees in heel veel saus

en tijdens de quiz

en het zingen van het kamplied

was ik in gedachten ergens anders.

Ik was al op de laatste avond.

Omdat die lekker dichtbij terug thuis was.

Maar ook omdat we op de laatste avond zouden dansen.

Jongens met meisjes.

Anders was in die tijd nog niet voorzien.

Jongens met meisjes.

En ook alleen in die volgorde.

Een jongen moest een meisje halen.

Ik wist hoe het eruit zou zien.

Vier keer had ik Romeo and Juliet gezien.

Met Dicaprio

En Claire Danes had ook geen borsten.

Dat trof.

En vleugeltjes en een witte jurk, dat viel te regelen.

Die avond is geen enkele jongen me komen halen.

Ik heb het gecontroleerd in de weerspiegeling van de ramen

op de slaapzaal waar ik als eerste terecht kwam

mijn vleugels zaten nochtans perfect.

Helemaal verdrietig was ik niet eens.

Ik was blij dat ik weg was van dat feest

Van de Macarena en Alanis Morissette.

Ik zette het raam open.

Geen balkon. Gewoon een raam.

En toen gooide ik mijn vleugels naar beneden.

Ik hing uit het raam en keek naar de neergestorte vleugels.

In een plas op het plein.

En ik dacht: Wat een waardeloze vleugels.

Nog een geluk dat ik daar niet meer aan vasthing.

Meer nieuws uit

Lees meer over: