Tom Gheeraert
Opinie

04/08/17 om 14:36 - Bijgewerkt om 14:34

Het blij weerzien

Twintig jaar geleden ging ik voor het eerst naar Festival Dranouter. Een porseleinen jubileum heet dat dan. Ieder jaar is het een blij weerzien met misschien wel het gezelligste festival van het land.

Het blij weerzien

In 1997 heette het festival nog Folk Dranouter. Headliners dat jaar waren Sinéad O'Connor, Levellers, Suzanne Vega, Axelle Red en The Chieftains. Het muziekcentrum Dranouter, dat nu het zenuwcentrum van het festival is, bestond nog niet. De zeven podia stonden in een vallei op ruim een kilometer van het dorp.

Twintig jaar later ligt de festivalweide vlakbij het dorp. Meer nog: het plaatselijk parochiezaaltje en de kerk maken deel uit van het festival. Een verandering ten goede, al was het maar voor het prachtige uitzicht op de Kemmelberg van op de festivalweide.

Voor de rest is er niet zo veel veranderd. Op muzikaal vlak hebben de organisatoren iets bredere horizonten verkend, maar de teneur is dezelfde gebleven. Zo stonden Coope, Boyes and Simpson al in de zomer van 1996 in Dranouter hun harmonieën te zingen en mogen ze dat nog eens doen zondag in de Kayam in anno 2017.

Jeugdsentiment

Als 15-jarige - en de tien jaren erna - ging ik vooral naar Dranouter om te feesten. We waren met bende van 20 à 30 jongeren - een mix van Chiroleiders en jeugdhuisgangers uit ons dorp - en bleven het grootste deel van de dag op de camping plakken om tegen de valavond naar de festivalweide af te zakken waar we meestal meteen in de biertent arriveerden om 'het zwijn in de bieten te jagen', zoals we het toentertijd met een agriculturele metafoor verwoordden. Zo heb ik - ongetwijfeld memorabele - optredens van Nick Cave (1999), Van Morrison (1998) en Lou Reed (2000) gemist. Het zij zo.

De aanraders

Het zal me dit jaar niet overkomen. Niet alleen is mijn drankconsumptie - vooral uit professionele overwegingen - ondertussen gedecimeerd, ik krijg het nog moeilijk over mijn hart om goeie optredens te missen. Vooral naar onze West-Vlamingen kijk ik uit en dat is niet (alleen) om chauvinistische redenen. Vandaag alleen al krijgen we met J. Bernardt (Jinte Deprez van Balthazar), Het Zesde Metaal en Brihang het kruim van de West-Vlaamse muziekscene voorgeschoteld. De volgende dagen staan Raymond van het Groenewoud, Warhaus en De Dolfijntjes met stip aangekruist op mijn programmaatje. Wat de niet-West-Vlamingen betreft kan ik Cocos Lovers, Doe Maar, Stef Kamiel Carlens, Les Poules à Colin, Orkesta Mendoza en Daniel Norgren aanraden.

Het blij weerzien

Met een nostalgisch gevoel stel ik wel ieder jaar vast dat er nog steeds veel jongeren - meestal ook vriendenbendes uit de regio die massaal gezamenlijk naar Dranouter afzakken - dezelfde gewoontes erop nahouden als ik indertijd. Ze leveren een belangrijke bijdrage aan de unieke Dranoutersfeer waar het festival een patent op heeft, met hun gezellige vrolijkheid een glimlach zettend op de gezichten van de anciens die al decennia - het festival is ondertussen al aan zijn 43ste editie toe - voor de optredens het festival bezoeken en dat intussen met een klapstoeltje en een roman bij de hand doen.

Het is die combinatie - de mix van vrolijke jeugdigheid en doorgewinterde anciens -die van Festival Dranouter steeds een blij weerzien maken. (TOGH)

Meer nieuws uit

Nieuwsbrief

Ontvang dagelijks twee updates in uw mailbox met het belangrijkste nieuws uit West-Vlaanderen, aangeboden door de redactie van KW!