09/07/17 om 12:39 - Bijgewerkt om 13:04

Tussen hemel en hel op Cactus

Tussen Hemel en Hel is het thema van het MAfestival begin augustus in Brugge. Tijdens de tweede festivaldag op Cactus waanden wij ons al eventjes in het muzikaal hiernamaals. Dank zij een goddelijke saxofonist, een duivelse gitarist, de stem van een engel en een Messiaanse zanger. Taxiwars, Steve Winwood, Jamie Lidell en Kaiser Chiefs verdreven zaterdag onze kleine kater na de eerste, wisselvallige festivaldag.

Tussen hemel en hel op Cactus

Shit, vloekten wij, toen wij vernamen dat Taxiwars op zaterdagmiddag al om 13.35 uur moest optreden. Ook zanger Tom Barman oogde aanvankelijk onwennig : hij bekende dat hij nog nooit voor zonsondergang op een festival gestaan had. En dat voor jazzcats die 's nachts leven. Tenorsaxofonist Robin Verheyen maalde er niet om : met stomende saxsolo's blies hij iedereen wakker. De kracht van deze groep schuilt niet alleen in de parlando dialoog van zanger Tom Barman met saxofonist Robin Verheyen, maar ook in diens subtiele samenspel met de inventieve, jonge drummer Antoine Pierre, sober begeleid door contrabassist Nicolas Thys : dat zorgt echt voor Fever ! Verbluffend is de manier waarop Robin Verheyen zijn jazzimprovisaties binnen de structuur van een rocksong te houden.

Eventjes vreesden wij dat wij na Taxiwars het beste van het Cactusfestival gezien en gehoord hadden. Maar wij wisten toen nog niet dat rockicoon Steve Winwood, die in de jaren 60 met Eric Clapton de supergroep Blind Faith vormde, zijn virtuositeit als gitarist en organist behouden heeft. Een hammond orgel, conga's, een dwarsfluit, zelfs een baritonsax en vooral de extra gitaar van veteraan José Neto kruidden dit vintage concert dat de sfeer van de Golden sixties uitwasemde, zonder belegen te ruiken. Steve Winwood hield zijn grootste solohit Valérie in zijn reiskoffer. Maar hij herinnerde er als verrukkelijke apotheose de muziekliefhebbers aan het feit dat hij het onsterfelijke nummer Gimme Some Lovin' gecomponeerd heeft. Het concert gaf ons zin om nog maar eens de film The Blues Brothers te bekijken.

En dan verscheen er een engel op scène. Of liever : een blanke Stevie Wonder. Jamie Lidell stak het Minnewaterpark in lichterlaaie met een kruisbestuiving tussen de Motown Sound uit de jaren 60 en de funk van de jaren 70. Gelukkig hield Jamie het geëxperimenteer met elektronica achterwege en concentreerde hij zich op hetgeen waarin hij goed is : het publiek blij maken met zijn engelachtige funky soulstem. Zijn groep The Royal Pharaos was meer dan louter een begeleidingsband en slaagde erin het park om te toveren tot een stomende dansvloer. De ijzige bluesgitarist Marcus Machado beperkt zich niet tot funky ritmes maar verwerkte zelfs eventjes Voodoo Chile van Jimi Hendrix verwerkte in een solo. Naast Jamies oude hit Another Day werden enkele nummers uit zijn jongste cd Bulding a beginning fel gesmaakt.

Jukebox

En dan moesten de Kaiser Chiefs nog de avond uitluiden. Zanger Ricky Wilson toonde zich een Messiaans entertainer die het publiek naar hartenlust kon opzwepen, terwijl de band een potige jukebox met hits als Everyday I love you less, Modern Way en natuurlijk Ruby. Ruig en luid kreunde de gitaar van Andrew 'Whitey' White door het park, waar de toeschouwers zich enkel gelukkig verbaal ontpopten tot 'we are the angry mob'.

God, u bestaat niet, maar toch bedankt dat u de gitaar geschapen hebt. De 72 maagden in het paradijs mogen gerust enkel voor gitaristen voorbestemd zijn. Of nee : reserveer er toch ook eentje voor saxofonist Robin Verheyen. Benieuwd of de derde festivaldag de tweede kan evenaren. Een onmogelijke opdracht.

Meer nieuws uit

Nieuwsbrief

Ontvang dagelijks twee updates in uw mailbox met het belangrijkste nieuws uit West-Vlaanderen, aangeboden door de redactie van KW!